Onze kinderwens

Onze kinderwens

Ons eigen conceptie verhaal

Mijn vrouw en ik hebben elkaar leren kennen op de universiteit. Na 10 superfijne jaren samen zijn we getrouwd in 2014. De bruiloft was prachtig, met een mooie ceremonie en een vet feest tot in de kleine uurtjes met al onze vrienden en familie.

Zij woonde toen nog in Berlijn, vanwege haar baan daar bij een groot modebedrijf. Maar besloot na ons huwelijk om terug te verhuizen naar Amsterdam zodat we samen konden zijn. En ook langzaam eens aan kinderen te gaan beginnen. Het begin van onze TTC (Trying to Conceive) trip.

De wittebroodsweken

Voor ons waren de eerste weken na ons huwelijk echt nog voor ons samen. Het was heerlijk om samen in Amsterdam te wonen. Zij begon haar nieuwe baan hier. Onze carrières waren altijd wel heel belangrijk voor ons. We waren nog niet echt begonnen om een kindje te gaan krijgen.

Maar na ons huwelijk gaf mijn vrouw wel aan dat ze alvast met de pil zou stoppen. Als we dan echt voor een baby zouden willen gaan, was de pil uit haar systeem. Ik vond dat een goed idee en besloot zelf ook een beetje gezonder te leven.

Onze eerste stapjes

Ik denk dat we ongeveer na zes maanden getrouwd te zijn echt begonnen met onze pogingen om echt zwanger te worden. Of eigenlijk: niet meer niet zwanger te willen worden. Ik vond het best spannend, op een leuke manier. Beetje zoals mijn eerste dag op de uni, of een tweede date met iemand die je echt ziet zitten.

We hadden aan niemand verteld dat we het zouden gaan proberen. Alhoewel na 10 jaar samen denk ik wel dat de mensen in onze omgeving iets doorhadden. De eerste paar pogingen waren niet meteen raak en dat vonden we okay. Nog geen stress of angstgevoel bij ons. We dachten gewoon: volgende keer/maand beter.

Frustratie

Toen we eenmaal drie maanden onderweg waren, begon er toch wat stress te komen. De frustratie van de vraag: ‘Waarom lukt het ons niet?’. Dus we besloten om nog wat extra’s te doen. We namen vitamine pillen en gebruikten ovulatie testen om precies te weten wanneer onze kansen het grootst waren. Voor ons was dat laatste handig, want mijn vrouw had geen hele regelmatige cyclus. Dus we konden niet echt de klok erop gelijk zetten.

Op dit punt leek het echt alsof iedereen om ons heen -hoppatee, zonder enige moeite- zwanger werd. Onze biologische klok tikte hierdoor harder dan ooit en we wilden ook nu wel echt graag een baby.

De teleurstelling

Op de een of andere manier neemt het gevoel van teleurstelling toe, hoe langer je probeert. Iedere maand probeer je steeds iets anders, beters, iets nieuws om je kinderwens in vervulling te laten gaan.

Geen grote dingen hoor: we dronken bijna geen alcohol meer, we aten gezond, probeerden langer te slapen en namen veel voedingssupplementen. Niets dat slecht is voor je eigenlijk. Tot ik op een bepaald moment gewoon niet meer naar de sauna wilde, afspraken met mijn vrienden ging omzeilen vanwege de discussie over dat ik ‘niet nog een biertje nam’ en niet meer fietste (wat in Amsterdam een uitdaging is). Omdat al die dingen blijkbaar je kansen op een baby kunnen verkleinen.

Toch maar naar de dokter

Na ongeveer een jaar,  werden wij doorverwezen naar een vrouwenkliniek. Normaal worden stellen na 18 maanden proberen pas doorverwezen, maar vanwege de onregelmatige cyclus van mijn vrouw ‘mochten’ wij al eerder.

Dit vond ik het begin van de lastige fase voor mijn vrouw. Het begon met bloedtesten om te checken hoe haar hormoonhuishouding eruit zag en of alles naar behoren functioneerde bij haar. De diagnose was PCOS. En wat doe je als je dat hoort? Yep… je reis op Google begint.

PCOS (Polycystic Ovary Syndrome) is eigenlijk een verstoorde hormoonbalans wat ervoor zorgt dat je wel eitjes hebt in je eierstokken, dat ze groeien en ontwikkelen, maar niet tot het punt dat ze rijp genoeg zijn en springen. (Lees alles over de vrouwelijke cyclus in dit blogartikel <LINK> )

Wat heel vreemd was, was dat de meeste reden voor PCOS helemaal niet van toepassing waren op mijn vrouw. Maar goed, dat verandert niks aan de situatie.

Mijn vrouw begon met een Clomiphene behandeling. Een hormoon dat de eitjes helpt om voldoende te rijpen. Iedere maand 5 dagen lang een pil nemen om de eitjes te helpen ontwikkelen tot ze echt rijp zijn en toch springen.

Op dat moment moest je snel naar de gyneacoloog voordat je naar je werk gaat, zodat die met een sonogram kan zien hoeveel rijpe eitjes er zijn. Vaak waren er dan veel te veel rijpe eitjes en mocht je het niet proberen omdat je een vergrote kans hebt op een tweeling. (Na 6 maanden sloegen we dat advies in de wind). Als je het geluk had dat er een rijp eitje bij zat kreeg je een recept van de dokter om op dinsdag te gaan vrijen. Hoe romantisch?

Iedere maand nam ze de hormonen, soms mochten we ervoor gaan en iedere maand was er de teleurstelling. En iedere maand kwam die teleurstelling harder aan. Deze periode duurde ongeveer 18 maanden.

Na deze vervelende 18 maanden, werden we doorverwezen naar een fertiliteitskliniek. Hier zouden we gaan beginnen aan een IUI (Intra Uterine Insemantion). Dit houdt in dat mijn vrouw de hormonen inspuit (de gezellige periode van pillen slikken is voorbij) om de eitjes te rijpen, ook nu moest zij dan met gezwinde spoed naar een sono om te kijken hoeveel ‘geschikte’ eitjes er tussen zouden zitten, dan moest ik een potje zaad in leveren. De zaadcellen werden gescheiden van de rest van het sperma en werd dan direct vaginaal in de baarmoeder geplaatst. Tot ziens romantiek, hallo sterke behoefte om papa en mama te worden.

Heel eerlijk: als man heb je het veel gemakkelijker dan vrouw als het niet lukt om kinderen te krijgen. Het is zeker geen rozengeur en manenschijn, maar dit traject is voor de vrouw wel aanzienlijk ingrijpender. En dan hadden wij het nog vrij gemakkelijk als stel, want mijn vrouw had niet zo heel veel last van de bijwerkingen van de hormoonbehandelingen. Helpt mee dat we ‘Eind goed, al goed’ kunnen zeggen. Maar zelfs nu kijk ik terug op deze periode als zwaar en emotioneel, waarin hoop en liefde het enige is dat je samen hebt.

Zwangerschaps jaloezie

Ok, dat is niet helemaal een bestaand woord, echter wel de beste omschrijving voor het dieptepunt van onze TTC trip. Het begon met het gevoel van ‘fijn voor ze, jammer dat het ons nog niet is gelukt’, zo rond het dieptepunt was het echt een gevoel van jaloezie als er weer een stel dolgelukkig (en terecht natuurlijk!) dat ze in blijde verwachting waren. Ik herinner me dat mijn broer vertelde dat de tweede op komst was. Ik kon alleen maar denken: ‘hoe ga ik dit in hemelsnaam aan mijn vrouw vertellen?’ Dat is niet hoe je wilt dat het gaat in je hoofd als je zulk nieuws hoort.

Accepteren en communiceren

Zoals je kunt lezen, ben ik behoorlijk open over onze weg naar een kindje. Het hielp mij tijdens deze hele lastige periode om erover te praten. In het begin had ik daar nog een discussie over met mijn vrouw hoe privé het eigenlijk is. Maar toen we het eenmaal begonnen te vertellen, kwam er meer begrip van de mensen om ons heen en dat ze er op een handige manier mee omgingen. Dat is ook de reden waarom ik dit allemaal hier deel…. Ik hoop dat ik hiermee het taboe wegneem en koppels kan aanmoedigen om hetzelfde te doen. Dat kan uiteraard ook anoniem, als dat beter voelt.

Our little Miracle

Net voordat we aan de eerste ronde IUI begonnen, vertelde onze arts dat we eerst een paar weken helemaal niets zouden doen (geen hormonen) om de hormoonbalans in de gaten te houden en vast te stellen hoe het nu allemaal zit.  De druk was er voor ons even af, want we namen geen hormonen dus had het geen zin om echt pogingen te ondernemen. We zijn eind februari naar Zwitserland gegaan voor een korte vakantie samen, zodat we lekker samen konden relaxen en herstellen van de achtbaan waar we in terecht waren gekomen.

Mijn vrouw had een personeelsfeestje, ergens in maart, en omdat ze even wilde checken of ze wel een glaasje wijn kon drinken besloot ze een van de vele rondslingerende zwangerschapstesten te doen. Ik stond te koken en ineens hoor ik de stem van mijn vrouw: ‘ROB???!’.

Ik dacht dat ik iets verkeerd had gedaan. Had ik weer de bril omhoog laten staan of het toiletpapier opgemaakt? Weet ik veel. Ze kwam de trap af, haar ogen rolde bijna uit haar kassen en in haar hand hield ze de zwangerschapstest. De test was positief.

We waren verbaasd en mateloos blij… maar het voelde ook kwetsbaar na zo’n lange periode van proberen. We durfden het eigenlijk niet te geloven dat we dan toch echt zwanger waren en durfden het niet écht te vieren. Van binnen knapte ik uit elkaar van blijdschap. Maar pas bij de 20 weken echo mocht ik het van mijn vrouw van de daken schreeuwen.

Op 26 november 2017 is Filip geboren. Het was alles behalve een gemakkelijke periode… maar echt zo meer dan de moeite waard.

FERTI·LILY

Misschien kun je je voorstellen dat na zo’n lastige tijd samen (misschien ook wel als het niet lastig zou zijn geweest), dat dit kleine wondertje het belangrijkste is geworden in ons leven. Ik heb vrij genomen na zijn geboorte om veel samen te kunnen zijn en hem beter te leren kennen. Doordat ik veel tijd had om na te denken en veel tijd met mijn pasgeboren zoon, zag ik in dat mijn leven en mijn ambities eigenlijk totaal waren veranderd. Ik besloot toen dat ik met mijn kennis, netwerk en tijd anderen wilde gaan helpen.

De Toekomst

Als je dit leest en je denkt… ‘Dit gaat over ons of over mij’ dan hoop ik dat ik je je gesteund voelt. Wat ik in dat geval tegen jullie zou willen zeggen:

Jullie kunnen dit! Het klinkt onwijs cliche, maar blijf in jezelf en de kansen dat het wel lukt geloven. Probeer de mogelijkheden te zien, zonder dat de tegenslag teveel van je leven gaat beheersen. Deel je pijn met anderen en spreek over jullie problemen, dat lucht echt op! Neem vrij van je werk om samen te relaxen, thuis of ergens waar je goed kunt ontspannen.

Wij willen er voor je zijn en helpen waar we kunnen. Mijn hoop is dat FERTI·LILY deze lastige periode iets makkelijker kan maken.

Onze kinderwens
Schuiven naar boven